Anna, ambulansearbeidar 

Når vi kjem til plassen må vi ta oss av pasienten - gi førstehjelp, medisinar og behandling. I tillegg er det ofte pårørande på staden, og ein må ta seg av dei òg.

Ein må like å jobbe med menneske. Og å jobbe i team - vi er alltid to som jobber i lag og som dobbeltsjekker det den andre gjer, til dømes når vi gir medisinar. Det er ein veldig sosial jobb, så ein må kunne tilpasse seg andre. Når ein går vakt er vi fire stykker som går oppi kvarandre i eit døgn.

Vennene mine spør ofte om korleis jobben er, og om det er skummelt å køyre fort. Som ambulansearbeidar må ein ta «utrykkingslappen». I begynnelsen er det ganske rart å bryte trafikkreglande, køyre i feil køyrefelt og slik. Men det blir ein vane og eg plar ikkje vere redd når vi køyrer no. Ein må halde seg i fysisk form viss ein skal vere ambulansearbeidar. Treninga er særleg viktig for ryggen, då det er mange tunge løft i dette yrket. Nokon blir skremd av det fysiske kravet i utdanninga - men viss dei vil, får dei det til.